Toch zien we dat dit mooie en sociale dier ook weer wordt bedreigt. Zowel vanuit onwetendheid - het roodkapje complex zit diep - als vanuit praktische en bedrijfseconomische belangen van de bio-industrie, wordt aan haar poten gezaagd. Nu snappen we dat niet iedere schapenboer staat te juichen bij een wolf in de omgeving. Maar om dit dier vanuit de bio-industrie neer te zetten als ´moordenaar´, is op zijn minst dubbelzinnig. Jaarlijks gaan er vanuit diezelfde bio-industrie ongeveer 500.000 schapen naar de slacht. Bij kippen, varkens en koeien ligt dit getal nog vele malen hoger. We kunnen dus hoogstens stellen dat mensen en wolven beide vleeseters zijn.

Omgaan met het bestaans- en verblijfrecht van bedreigde (roof)dieren versus agrarische belangen is ook niet typisch Nederlands. Sterker nog, in mening ander land hebben beduidend armere boeren met beduidend grotere beschermde roofdieren te maken. Als wij in internationaal verband in dat geval - terecht - verwachten dat deze landen hun bedreigde (roof)dieren beschermen, betekent dit ook iets voor de lat die we in ons eigen land leggen.